ورد ؛ دعايى كه كسى همه روزه مىخواند و بر آن مداومت مىكند . فضل و كرم ، كردِ تست ، جود و سخا وِردِ تست * دولت ، شاگردِ تست ، جوهرِ عقل اوستاد [ منوچهرى ] در طريقت همين دو بايد وِرد * اوّل أَلْحَمْد و آخِر استغفار [ سنايى ] گفت شخصى خوب ورد آورده‌يى * ليك سوراخِ دعا گم كرده‌يى [ مثنوى 4 / 2222 ص 409 ] شعرِ نظامى ، شكر افشان شده * ورد غزالانِ غزلخوان شده [ نظامى ] منم كه گوشهء ميخانه ، خانقاهِ من است * دعاىِ پيرِ مغان ، وردِ صبحگاهِ من است [ ديوان حافظ غزل 54 / 1 ص 124 ] صوفىِ ما كه ز وِردِ سحرى مست شدى * شامگاهش نگران باش كه سرخوش باشد [ ديوان حافظ غزل 155 / 2 ص 326 ] گفتم : دعاىِ دولتِ او ، وردِ حافظ است * گفت : اين دعا ، ملايكِ هفت آسمان كنند [ حافظ غزل 193 / 9 ص 402 ] مرو به خواب كه حافظ به بارگاهِ قبول * ز وردِ نيم شب و درسِ صبحگاه رسيد [ حافظ غزل 237 / 9 ص 490 ] به هيچ وردِ دگر نيست حاجتِ حافظ * دعاىِ نيم شب و وردِ صبحگاهت بس [ حافظ ، غزل 263 / 8 ص 542 ] شوقِ لبت بُرد ، از يادِ حافظ * درسِ شبانه ، وِردِ سحرگاه [ حافظ غزل 409 / 7 ص 834 ] مبتّر ؛ دم بريده ، بىفرزند ، ناقص : ملك ، منطقِ الطيرِ طيّار دارند * نه ژاژِ مُبَتَّر كه طيّان نمايد [ خاقانى ]